1000 +1 λόγοι για να ξεσηκωθείς σήμερα

Mηλιώνη Δέσποινα – Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης

            Kαι ξαφνικά κάτι γίνεται… Όχι, δε φτάσαμε στο σημείο να πούμε πως οι Έλληνες ξεκίνησαν επανάσταση. Κάτι άρχισε όμως να κινείται με αφορμή την ΕΡΤ. Ξαφνικά πολλοί από εκείνους που μέχρι χθες έβριζαν την ΕΡΤ και ζητούσαν να πάψουν να πληρώνουν τα 4 ευρώ το μήνα, βγήκαν στα κάγκελα.

            Πόσα έχουν συμβεί εδώ και 4 χρόνια. Πόσο έχει αλλάξει η καθημερινότητα των ανθρώπων αυτής της χώρας. Κι όμως ο λαός υπνωτισμένος δέχεται και ανέχεται. Γιατί; Μήπως η απάντηση είναι στο ότι έχει ενοχικά αισθήματα που τον συγκρατούν; Ενοχή διότι κάποιοι ξεδιάντροπα του είπαν πως τα έφαγαν μαζί και αυτοί σκέφτηκαν πως ίσως να έχουν δίκιο διότι ΄΄ξέχασαν΄΄ μια χρονιά να δηλώσουν εκείνα τα 100 εξτρά ευρώ που έβγαλαν και δε φορολογήθηκαν. Μήπως γιατί η γενιά μας έμαθε να νοιάζεται μονάχα για την πάρτη της; ΄΄Ποιος νοιάζεται τώρα εαν απολύθηκε ο διπλανός μου; Εγώ έχω τη δουλίτσα μου. Θα φιλήσω χίλιες ποδιές για να την κρατήσω, θα γλείψω χίλιους ανθρώπους, δε θα μιλήσω στο άδικο που πνίγει εμένα ή το διπλανό μου, θα φερθώ σα σωστός νοικοκυραίος΄΄.  Μήπως, τέλος, γιατί ο φόβος τούς έχει κυριεύσει τόσο πολύ, ώστε αδυνατούν να δουν πως η ζωή τους δε θα καλυτερεύσει με την υπακοή σε κάθε δυνάστη (εσωτερικό ή εξωτερικό); Φόβος και ανασφάλεια. Πώς θα ζήσουν τώρα που είχαν μάθει με τις ανέσεις τους; Πώς θα υπάρξει ζωή χωρίς πολυτελές αυτοκίνητο, διακοπές σε ξενοδοχείο αστέρων, ενδύματα γνωστών εταιρειών; Πώς να υπάρξει ευτυχία χωρίς χρήμα, χωρίς ευρώ;

            Και ξαφνικά κάτι γίνεται… Πλήθος κόσμου μαζεύεται στο προαύλιο της ΕΡΤ και φωνάζει το σωστό, το δίκαιο. Υπάρχουν, βέβαια, και εκείνοι που βρίζουν γιατί κλείνει η Μεσογείων και δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά τους, αλλά αυτοί ανθρωπάκια ήταν πάντα, ανθρωπάκια παραμένουν ακόμη και τώρα. Δε θα ξεβολευτούν από τον καναπέ τους, εάν η φωτιά δε φτάσει προ των πυλών του σπιτιού τους. Ίσως, ούτε και τότε κουνηθούν. Με προσευχές θα καλούν το Σωτήρα που θα τους λυτρώσει. Κάτι όμως δείχνει να διαφαίνεται στον ορίζοντα. Είμαστε πολύ μακριά από την επανάσταση, κινούμαστε με αργά βήματα και αντανακλαστικά, όμως φαίνεται πως υπάρχει ελπίδα. Ίσως κάποτε ξεσηκωθούμε και για τους 500 ανέργους της εταιρείας ΄΄Κατσέλη΄΄. Ίσως και για τον κάθε άνεργο, τον κάθε απολυμένο, τον καθένα που δουλεύει σε συνθήκες άθλιες για πενταροδεκάρες, τον μετανάστη, τον πεινασμένο, για κάθε της γης κολασμένο.

Θα είχαν χίλιους λόγους να ξεσηκωθούν οι άνθρωποι αυτής της χώρας. Η ανεργία έχει πιάσει κορυφή σε αντίθεση με τους μισθούς που κατρακυλούν μέρα με τη μέρα, το βιωτικό επίπεδο έχει πέσει κατακόρυφα, το κράτος πρόνοιας έχει διαλυθεί, νοσοκομεία και σχολεία κλείνουν, ο φασισμός είναι υπαρκτός ανάμεσά μας, ακόμα και σε ανθρώπους που μπορεί να συναναστρεφόμασταν μέχρι χτες, η χούντα την οποία μόνο ως άκουσμα είχαμε, γίνεται βίωμα με πράξεις φίμωσης της ελεύθερης γνώμης και άποψης, περιορισμού των δικαιωμάτων και επιβολής νόμων με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, η δημόσια περιουσία ξεπουλιέται για μερικά τάλιρα και μαζί χάνεται και η ελπίδα εξόδου από την κρίση, καθώς χωρίς έσοδα, το κράτος αποδεδειγμένα θα χρεωκοπήσει (και τυπικά πλέον). Και πόσα ακόμα να πάρεις από τους συνταξιούχους; Τους ξεζούμησες, τους εξαθλίωσες. Τι απέμεινε;

Οι επαναστάσεις όμως, ιστορικά δεν ξεκίνησαν αυθόρμητα από τις μάζες ως δια μαγείας αλλά υστέρα από πολλή δουλειά ανθρώπων με ριζοσπαστικές ιδέες για την εποχή τους. Όσο και αν εξαθλιώνεται ο λαός πρέπει να του δείξουμε εκείνο  το μονοπάτι που θα τον απελευθερώσει από τις αλυσίδες του σύγχρονου πολιτικό-οικονομικού συστήματος, πρέπει  οι διανοούμενοι αυτής της χώρας να βγουν μπροστά και να τους δείξουν πως υπάρχει ελπίδα. Πρέπει να αποφασίσουν και οι ίδιοι πως δεν πάει άλλο, το ποτήρι ξεχείλισε.

Παιδιά, σηκωθείτε να βγούμε στους δρόμους… Αν όχι τώρα πότε; Καιρός να διώξουμε όλους αυτούς που μας έφεραν μέχρι εδώ, όλους εκείνους που μας βλέπουν σαν αριθμούς προς απόλυση κι όχι σαν ανθρώπους που πονούν γιατί δε θα έχουν τα παιδιά τους τα στοιχειώδη, γιατί στέρησαν στους νέους ακόμα και την ελπίδα. Είναι καιρός να διεκδικήσουμε όλα αυτά που μας ανήκουν, τα  οποία οι θιασώτες του καπιταλισμού μας στερούν. Ήρθε η ώρα για αλλαγή πολιτικής με βάση τις ανάγκες του λαού, τις δικές μας ανάγκες.